پایگاه اینترنتی آسیا تایمز 2 آگوست 2012 (12/5/91) در مقاله‌ای به ناآرامی‌های سوریه و تأثیر تغییر رژیم در این کشور پرداخت و نوشت بهار عربی فرصتی را در اختیار پژوهشگران و تحلیلگران قرار داده تا تغییرات اجتماعی عمیق و گسترده را بررسی کنند. تونس و مصر به ما مقاومت بی‌خشونت و قدرت مردمی برای مقابله با سرکوب‌گری رژیم را آموخت. در لیبی دیدیم که چگونه بازیگران ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی مطابق منافع‌شان فارغ از گرایش‌های متفاوت ایدئولوژیک و مذهبی متحد شدند. خیزش مردمی در یمن مشخص کرد که اراده مردمی در برابر خواست منطقه‌ای و بین‌المللی ضعیف است و با محدودیت رو به روست. در سوریه می‌توان استدلال کرد که بازیگران ملی و بین‌المللی با ناپختگی خیزشی را به منظور سرنگونی رژیم اسد آغاز کردند. البته رژیمی که در برابر خواست‌های غرب ایستاده است. مهم‌تر اینکه باید بپرسیم که چرا بشار اسد به رغم سرکوب‌گری علیه مخالفان همچنان محبوب است که البته در رسانه‌های غربی به این موضوع پرداخته نشده است. اگرچه خیزش مردمی در سوریه جریان دارد، اما می‌توان همانند تجربه بهار عربی در دیگر کشورها از آن نیز درس‌هایی آموخت. مسیر خیزش‌های مردمی در سوریه بی‌تردید از خیزش‌های مردمی در تونس، مصر، یمن و لیبی جداست، اما علل بروز آن‌ها را نمی‌توان متفاوت دانست.

در ادامه مقاله آمده است: پیش از خیزش مردمی سوریه در مارس 2011، اسد پیش‌بینی کرد که سوریه در برابر بهار عربی به دلیل محبوبیت در میان اعراب مصون است. او تا حدی درست می‌گفت. با وجود این، وی در مورد سرمایه‌ سیاسی خود در میان سوری‌ها بزرگ‌نمایی کرد و مشابهت رژیمش با سایر رژیم‌های عربی را کم‌اهمیت پنداشت. ظاهراً همسویی بشار اسد با آرمان‌های ملت‌های عربی باعث خوش‌بینی وی شده بود. ملت‌های عرب از رهبرانی که قدرت سیاسی و اقتصادی را انحصاری کرده‌اند، خسته‌ شده‌اند. بنابراین، بهار عربی ظاهراً پایان حاکمیت‌های مادام‌العمر است و در واقع تجدید پوپولیسم یا دیکتاتوری به شمار نمی‌رود. پایان حاکمیت مادام‌العمر علت خیزش مردمی در سوریه و کلید حل و فصل کشمکش است.

در پایان مقاله آمده است: این موضوع درست است که قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی تا حدی مقصر درگیری‌های نظامی در سوریه هستند. اما این موضوع نیز درست است که ناکامی اسد در تقسیم قدرت به محرومیت وی از حمایتی انجامید که می‌تواند به وی در مقابله با مداخله خارجی کمک کند. بشار اسد می‌تواند از کشتار بیشتر جلوگیری کند و به آوارگی صدها هزار نفر غیرنظامی پایان دهد و سازمان‌های دولتی را با استعفا و انتقال قدرت به حکومتی انتقالی محافظت کند. در واقع، تنها بشار اسد است که می‌تواند سوریه را از تروریست‌ها و دشمنان خارجی نجات دهد. اسد و شورشیان مسلح مسئول چنین کشتارها و خرابی‌هایی هستند. در صورتی که بشار بر مسند قدرت بماند، افراط‌گرایان به جنگ ادامه خواهند داد. در صورتی که گروه‌های مسلح با خشونت نهادهای دولتی را به دست بگیرند، جنگ داخلی همچنان ادامه خواهد یافت. سریع‌ترین راه برای بازگشت ثبات به سوریه توسل به حل و فصل مسالمت‌آمیز است.

پاسخ: نویسنده با اینکه به نوعی معتقد است قدرت‌های خارجی علیه بشار اسد توطئه کرده‌اند، کناره‌گیری وی را خواستار است و توجه ندارد اگر چنین رویه‌ای باب شود که ظواهر نشان می‌دهد استکبار درصدد باب کردن آن است، دیگر هیچ حکومتی احساس امنیت نمی‌کند و رهبران کشورها احساس می‌کنند برای باقی‌ماندن در رأس حکومت باید تسلیم درخواست‌های نامشروع و استعماری استکبار شوند.