استهزا و اهانت به پیامبران الهی(علی نبینا و آله و علیهم‌السلام) ریشه‌ای به قدمت بعثت انبیای الهی دارد. منشأ این روش پلید که از همان ابتدا آگاهی و جهالت بود، همچنان ادامه دارد. در این میان، جاهلان بازی‌خورده بودند و آگاهان طراح و برنامه‌ریز. با بعثت پیامبر اعظم(ص) به‌عنوان اشرف مخلوقات و آخرین فرستاده خداوند سبحان، هزینه مقابله با پیامبر(ص) به‌ویژه با سلاح دشنام و توهین، آنچنان سنگین شد که کمتر کسی جرئت می‌کرد به آن روی آورد، آنانی هم که گستاخانه به این عمل شنیع روی آوردند، سزایشان مرگ بود. پس از قدرت‌نمایی اسلام در دنیای معاصر و تغییر دادن معادلات قدرت جهانی، دست‌های پشت پرده سیاست به‌گمان باطل و شیطانی اینکه با اهانت به پیامبر اعظم(ص) می‌توانند تغییراتی به‌نفع خود در وضع موجود ایجاد کنند، به این عمل نفرت‌انگیز روی آوردند؛ اما با وجود تلاش و ترفندهای گوناگون، به سبب هوشیاری عالمان دین و مسلمانان غیور و باحمیت، راه به جایی نبردند. زندگی سیاهچالی نویسنده کتاب موهن آیات شیطانی و همچنین طراح دانمارکی کاریکاتورهای اهانت‌آمیز، نمونه بارز آن است. درباره فیلم «جنگجوی بیابان» که اخیراً فردی صهیونیستی – آمریکایی به نام «سام باسیل» آن را ساخت نیز وضع به همین منوال است. با اینکه نظر قوی این است که پشت تمام این اقدامات پلید و نفرت‌آور، اهداف سیاسی مشخصی وجود دارد که باید با دقت شناسایی شود و برخورد لازم با آن صورت گیرد؛ اما یک طرف قضیه که در برخورد با موضوع، رکن محسوب می‌شود، واکنش مسلمانان است که معمولاً در این قضایا بسیار هوشمندانه عمل کرده‌اند. کشته شدن سفیر آمریکا به همراه سه دیپلمات دیگر این کشور در لیبی و حمله به سفارت‌خانه‌های آن در بسیاری از کشورهای اسلامی، هزینه کمی برای آمریکا نیست؛ اما به‌نظر می‌رسد نباید به این مقدار بسنده کرد و باید ممنوعیت چنین اقدامات سخیفی را در مجامع حقوقی بین‌المللی دنبال کرد تا صحنه‌گردانان این امور به بهانه آزادی دروغین از برخورد با این هتاکان که خودشان به آن‌ها برنامه و فرمان هتاکی داده‌اند، طفره نروند.