روزنامه لس‌آنجلس تایمز 22 ژوئن 2013 (1 تیر) در مقاله‌ای به تأثیر نتیجه انتخابات ایران بر جلوگیری از جنگ علیه ایران پرداخت و نوشت: انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس‌جمهور ایران خبر خوبی برای آمریكایی‌هاست؛ به استثنای جنگ‌طلبان نومحافظه‌كار كه جنگ با عراق را آغاز كردند و به طور خاص مشتاق جنگ و ماجراجویی نظامی علیه ایران هستند. حسن روحانی فردی میانه‌رو است. در رسانه‌های ایرانی از وی به عنوان «شیخ دیپلمات» و «شیخ امید» یاد می‌كنند. روحانی در نخستین نشست خبری پس از انتخابات گفت كه برای اعتمادسازی میان ایران با آمریكا، انگلستان و سایر قدرت‌های غربی با هدف لغو تحریم‌های بین‌المللی كه اقتصاد ایران را فلج كرده است، تلاش خواهد كرد، البته این تحریم‌ها وجود دارد، زیرا در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد، ایران مخفیانه به سوی ساخت تسلیحات هسته‌ای پیش می‌رفت. از نظر نومحافظه‌كاران اقدامات احمدی‌نژاد بهانه خوبی برای جنگ بود.

در ادامه مقاله آمده است: افراط‌گرایی و لحن ضداسرائیلی احمدی‌نژاد نشان داد كه وی در مورد مسئله هسته‌ای فردی غیرقابل اعتماد است و تحریم‌ها و دیپلماسی بر وی تأثیری نخواهد گذاشت. در تحلیل نومحافظه‌كاران، اقدام نظامی تنها گزینه مطلوب به شمار می‌رود. اتاق‌های فكر محافظه‌كاران مانند پروژه قرن نوین آمریكا و متفكرانی مانند «بیل كریستول» بر حداقل یك حمله هوایی پیش‌‌دستانه علیه تأسیسات هسته‌ای ایران تأكید كرده‌اند. در حال حاضر، آن‌ها استدلال می‌كنند كه چیز زیادی تغییر نكرده است، زیرا قدرت رئیس‌جمهور ایران از سوی روحانیون تندرو و اسلام‌گرای ایران كه قدرت نهایی به شمار می‌روند، محدود می‌شود. نظر آن‌ها در مورد ماهیت و ساختار قدرت در ایران درست است، اما حتی روحانیون نیز باید اذهان عمومی را مد نظر قرار دهند. روحانی در مقابل شش نامزد محافظه‌كار دیگر به اكثریت آرا دست یافت و این موضوع به وی اهرم فشار مهمی می‌دهد. آمریكا باید به روحانی و طیف ترقی‌خواه‌تر ایران فرصت اصلاح نظام خود و مهار افراط‌گرایان را بدهد.

در پایان مقاله آمده است: دولت آمریكا باید تهاجم همه‌جانبه دیپلماتیك را افزایش دهد تا ببیند آیا این اندك خبرهای خوب می‌تواند به موقعیتی بهتر منتهی شود. در عین حال، نومحافظه‌كاران با انتخاب گزینه بهتر فعالیت اتاق‌های فكر خود را بازنگری کنند و پرهیز از جنگ را مد نظر قرار دهند.

پاسخ: ماهیت نگاه آمریکایی به فعالیت‌های هسته‌ای ایران، آلوده به سوء‌ظن عامدانه است و آن‌ها فقط به این می‌اندیشند که از ایران امتیاز بگیرند، بدون آنکه معادل هم ‌وزنی بدهند. به‌گمان آن‌ها تغییر رئیس‌جمهور در ایران فرصت مناسبی است تا با القای تحلیل‌هایی مشابه آنچه که در بالا آمده، امتیاز لازم را از ایران بگیرند، غافل از آنکه سیاست هسته‌ای ایران به‌نحوی تنظیم شده که با چنین تحولاتی تغییر نمی‌کند. تنها چیزی که می‌تواند منجر به خروج از وضعیت موجود شود، دادن حقوق هسته‌ای ایران است. بنابراین بهتر است آمریکایی‌ها جز در این باب به چیز دیگری نیندیشند.