پایگاه اینترنتی تایم 7 آگوست 2013 (16 مرداد) در مقاله‌ای به ظرفیت‌های سیاست‌ خارجی ایران در دوره ریاست‌جمهوری آقای روحانی پرداخت و نوشت: آمریکا و ایران هیچ روابط دیپلماتیک رسمی ندارند و در پایتخت‌های این دو کشور سفیر یا حتی دیپلمات‌های ارشد نیز حضور ندارند. سه دهه تنش میان ایران و آمریکا به این معناست که سیاستمداران آمریکایی و ایرانی بیش از تلاش برای مصالحه، به‌دنبال دشمنی بوده‌اند؛ اما محمدجواد ظریف مدت‌ها اثبات کرده که استثنایی مهم است. این دیپلمات کهنه‌کار ایرانی، دکترای خود را از دانشگاه دنور گرفته و فرزندان وی متولد آمریکا هستند و انگلیسی را بدون لهجه صحبت می‌کند. وی به‌عنوان سفیر ایران در سازمان ملل از سال 2002 تا 2007، تماس‌هایی با آمریکا داشت. انتصاب ظریف روز چهارم آگوست از سوی حسن روحانی پس از مراسم تحلیف اعلام شد. رأی‌ اعتماد مجلس نیز برای این انتصاب نیاز است.

محمدجواد ظریف

در ادامه مقاله آمده است: برخی تحلیل‌گران می‌گویند حضور ظریف در کنار روحانی تغییری امیدوار کننده در سیاست خارجی ایران است و شرایط با دوره احمدی‌نژاد بسیار متفاوت خواهد بود. هشت سال ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد به چندین دور تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران منجر شد. روحانی به‌عنوان فردی میانه‌رو از زمان تصدی پست ریاست‌جمهوری تلاش کرده شاخه زیتون را برای آمریکا بالا ببرد و تمایل خود را برای گفت‌وگوهای «سازنده و واقعی» اعلام کند. ظریف در چنین فضایی فعالیت خواهد کرد. هومن مجد، تحلیل‌گر ایرانی- آمریکایی می‌گوید: «تصور می‌کنم ما باید بسیار خوش‌بین باشیم... ظریف در مصالحه و دیپلماسی بسیار تواناست. وی در زمان احمدی‌نژاد تقریباً هیچ نقشی‌آفرینی نداشت.» ظریف (53 ساله) در آمریکا فردی شناخته شده است. وی حدود بیست سال تجربه در تعامل با گفت‌وگوکنندگان آمریکایی دارد. به‌ دلیل اینکه ایران هیچ روابطی با آمریکا نداشته، هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل اهمیتی دوچندان داشته است. «آلوارو دسوتو» مقام ارشد سابق سازمان ملل می‌گوید: «در میان دیپلمات‌های ایرانی تاریخی از هوش و ذکاوت دیده می‌شود... حس هزاران سال تاریخ و فرهنگ عمیقاً بر دیپلماسی آن‌ها تأثیر می‌گذارد؛ تردیدی در این مورد وجود ندارد.» ظریف تجربه گفت‌وگو با رسانه‌های مهم آمریکایی را دارد.

در پایان مقاله آمده است: آقای ظریف در کنار آقای روحانی یکی از گفت‌وگوکنندگان مهم در پیشنهاد سال 2003 برای دستیابی به چانی‌زنی بزرگ با آمریکا بر سر برنامه هسته‌ای ایران بود که این گفت‌وگوها پس از آنکه دولت بوش، ایران را به همراه کره‌شمالی و عراق «محور شرارت» خواند، بی‌نتیجه ماند. دو سال پیش از آن یعنی در سال 2001، ظریف، نماینده مهم ایران در نشست بن بود. در نشست بن، بازیگران منطقه پس از حمله آمریکا به افغانستان و سرنگونی طالبان، گرد هم آمدند. «جیمز دوبینز» همتای آمریکایی وی که به‌تازگی نماینده ویژه اوباما در امور افغانستان شده، در فصلنامه واشنگتن (ژانویه 2010) در مورد شوخ‌طبعی و در عین حال جدیت ایرانی‌ها نوشت. این دو مقام بارها در مورد مسئله افغانستان و سپس استقرار دولت حامد کرزی با یکدیگر دیدار و گفت‌وگو کرده‌اند. این موضوع موفق‌ترین نمونه دیپلماسی مشترک ایران و آمریکا از زمان انقلاب 1979 بود. اما در عین حال، باید گفت که انتصاب آقای ظریف به‌عنوان وزیر خارجه نمی‌تواند روابط ایران و آمریکا را یک‌شبه بهبود ببخشد.